बाप ..!

आई घराच मांगल्य असते तर बाप घराच अस्तित्व असतो. पण घराच्या अस्तित्वाला खरच कधी समजुन घेतलेलं आहे का ?
वडिलांना महत्व असुनही त्यांच्या विषयी जास्त लिहिलं जात नाही, बोललं जात नाही. कोणताही व्याख्याता आई विषयी बोलतो.
संत महात्म्यानी आइचंच महत्व अधिक सांगितलेलं आहे. देवादिकानी  आइचेच गोडवे गायले आहेत.लेखकांनी,कवींनी आईचे तोंड भरून कौतुक केले आहे. चांगल्या गोष्टींना आइचीच उपमा दिली जाते.पण बापा विषयी  कुठेही फारस बोललं जात नाही. काही लोकांनी बाप रेखाटला पण तोही तापट, व्यसनी व मारझोड करणारा. समाजात एक दोन टक्के बाप असे असतीलही, पण चांगल्या वडीलांबद्दल काय ?
    आई कड़े अश्रुंचे पाट असतात पण बापकडे सयमांचे घाट असतात. आई रडून मोकळी होते, पण सांत्वन वडीलांनाच करावं लागतं आणि रडणारयापेक्षा सांत्वन करणारयावर जास्त ताण पडतो. कारण ज्योतिपेक्षा समईच जास्त तापते ना ! पण श्रेय नेहमीच ज्योतिलाच मिळते ! रोजच्या जेवणाची सोय करणारी आई आमच्या लक्षात रहाते. पण आयुष्याच्या शिदोरिची सोय करणारा बाप आम्ही किती सहज विसरून जातो. सर्वांसमोर आई मोकलेपणाने आई रडू शकते पण रात्रि उशीत तोंड खुपसून मुसमुसतो तो बाप असतो. आई रडते, वडीलाना रडता येत नाही. स्वताचा बाप वारला तरीही बापाला रडता येत नाही. कारण छोटया भावंडाणा जपायाच असत.स्वताची आई गेली तरीही रडता येत नाही कारण बहिनींचा आधार व्हायच असतं. पत्नी अर्ध्यावर साथ सोडून गेली तरी पोरानसाठी  अश्रुना आवर घालावा लागतो.
जिजाबाइनी शिवाजी घडवला अस अवश्य म्हणावं, पण त्याच वेळेस शहाजीराजांची ओढाताण सुद्धा लक्षात घ्यावी. देवकीच, यशोदेच कौतुक अवश्य करावं पण पुरातून पोराला डोक्यावर घेउन जाणारा वासुदेव सुद्धा लक्षात ठेवावा. राम कौशल्येचा पुत्र अवश्य असेल पण पुत्र वियोगाने तडफडून मरण पावतो तो पिता दशरथच होता. वडीलांच्या टाचा झिझलेल्या चापलाकडे बघितलं की त्यांच प्रेम कळत. त्यांची फाटकी बनियान बघितली की कळत, आमच्या नशिबाची भोकं त्यांच्या बनियानला पडलित. त्यांचा दाढ़ी वाढलेला चेहरा त्यांची काटक़सर दाखवितो.

मुलीला गाउन घेतील, मुलाला लुंगी घेतील पण स्वत: मात्र जुनी पेंट वापरायला काढतील. मुलगा सलून मध्ये वीस - पंचवीस रुपये खर्च करतो. मुलगी ब्यूटीपार्लर मध्ये तीस चालीस रुपये खर्च करते. पण त्याच घरातला बाप दाढिचा साबन संपला म्हणून आंघोलीच्या साबनाने दाढ़ी खरडत असतो. अनेकदा तो नुसतं पानी लावून दाढ़ी करतो. बाप आजारी पडला तरी पटकन दवाखान्यात जात नाही. तो आजाराला मुळीचं घाबरत नाही. पण डॉक्टर एखादा महिना आराम करायला लावतील याची त्याला भीती वाटते. पोरीचं लग्न, पोराचं शिक्षण बाकी असतं. घरात उत्पनाचं दुसरं साधन नसतं. ऐपत नसते तरीही मुलाला व मुलीला मेडिकलला,इंजीनियरिंगला प्रवेश मिळवूण दिला जातो. ओढाताण सहन करत मुलांना दर महिन्याला पैसे पाठविले जातात. पण सर्वच नसली तरी काही मुले अशीही असतात की जे तारखेला पैसे येताच मित्रांना परमिट रूम मध्ये पार्ट्या देतात आणि ज्य़ा बापानी पैसे पाठवले त्याच बापाची टिंगल करतात. एकमेकांच्या बापाच्या नावाने एकमेकाला हाका मारतात.

   ज्य़ा घरात बाप आहे. त्या घराकडे वाईट नजरेने कोणीही बघू शकत नाही. कारण घरातला कर्ता जिवंत असतो. तो जरी काहीही करीत नसला तरीही तो त्या पदावर असतो. सांभाळत असतो. कोणाचा मुलगा होण टाळता येत. पण बाप होण टाळता येत . पण बाप कधीच बाप होण्याचे टाळत नाही. आईच्या असण्याला अथवा आई होण्याला बाप मूळचं अर्थ असतो.

   कोणत्याही परीक्षेत निकाल लागल्या वर आई जवळची वाटते कारण ती जवळ घेते, कवटाळते, कौतुक करते. पण गुपचुप जाउन पेढयांचा पुडा आननारा बाप कोनाच्याच लक्षात रहात नाही.

  चटका बसला,ठेच लागली, फटका बसला तर ... "आई ग..!" हा शब्द बाहेर पडतो. पण हाई वे ला रस्ताक्रोस करताना एखादा ट्रक जवळ येउन अचानक ब्रेक लावतो तेव्हा "बाप रे..!" हाच शब्द बाहेर पडतो. म्हणजेच लहान लहान संकटांसाठी आई चालते पण मोठ-मोठी वादळ पेलताना बापचं आठवतो.........काय पटतय ना..????


 कोणत्याही मंगल प्रसंगी घरातील सर्व मंडळी जातात, पण मयताच्या प्रसंगी बपलाच जवन लागत. कोणताही बाप श्रीमंत मुलीच्या घरी जास्त जात नसतो. पण  गरीब लेकीच्या घरी उभ्या-उभ्या का होइना चक्कर मारतो. तरुण मुलगा उशिरा घरी येतो तेव्हा त्याची आई नाही तर बापच  जागा असतो. मुलाच्या नोकरीसाठी साहेबानपुढे लाचार होणारा बाप, मुलीच्या स्थलांसाठी उंबरठे  झीझवनारा बाप, घरच्यां साठी स्वत: च्या व्यथा दडपनारा बाप ...... खरचं किती ग्रेट असतो ना .......!!!

 वडिलांच महत्व कोणाला कळत ? लहान पनीच वडिल गेल्यावर अनेक जबाबदारया खुप लवकर पेलाव्या लागतात. त्याना एक-एक वस्तुसाठी तरसाव लागतं. वडीलाना खरया अर्थाने समजुन घेते ती म्हणजे त्या घरातील मुलगी. सासरी गेलेल्या अथवा घरापासून दूर असलेल्या मुलीला बापाशी फोनवर बोलताना बापाचा बदलेला आवाज तिला क्षणात कळतो, मग ती अनेक प्रश्न विचारते. कोणतीही मुलगी स्वत: च्या इच्छा बाजूला ठेवून बाप म्हणेल तेव्हा विवाहाच्या बोहल्यावर चढ़ते. मुलगी बापाला जानते,जपते. इतरानी सुद्धा असचं आपल्याला जानावं हीच बापाची किमान अपेक्षा असते. 

                                                                    धन्यवाद !!!!